جاذبه های گردشگری جواهرده از سالیان دور مردم را به این خطه می کشاند. همین امر موجب شد تا نخستین روستایی در منطقه پیرامونی چکاد سماموس باشد که از نعمت راه شوسته بهره مند شد. بر پایه شواهد تاریخی از جمله پل و جاده موجود در منطقه زیبای نی دشت آب معدن در مسیر جواهرده، در دوره رضاخان جاده ای توسط مهندسان آلمانی به سمت جواهرده كشيده شد كه محل عبور قزاق ها برای جنگيدن با نيروهای ميرزاكوچك خان جنگلی بود

در سال 1341 خورشیدی به علت علاقه شاپورغلامرضا برادر شاه به شكار در اين محل، با ترميم جاده قبلی مسيری بهتر برای عبور و مرور ساخته شد و با آمدن وسيله های مختلف از قبيل ماشين و موتور مسافرت های بيشتری به اين مكان زيبا انجام شد، ولی همچنان اين تردد مخصوصاً در پاييز و زمستان به سختی انجام می شد؛ زیرا به خاطر يخچال هايی كه در پشت كوه سماموس در انتهای جواهرده وجود دارد، هميشه اين روستا مملو از برف و كولاك است و قله های آن حتی تا تابستان دارای یخچال های پر برف است.

بعد از انقلاب، جواهرده بيشتر شناخته شد و حتی مورد علاقه شماری از سياستمداران قرار گرفت، به طوری كه خانواده برخی بزرگان برای رفتن به آنجا علاقه فراوانی نشان می دادند و در زمان دولت سازندگی اين جاده ترميم و آسفالت شد و مراتع پیرامون و تپه های نزدیک درختکاری شد و زیبایی آن دو چندان گشت.

آب و هوای خنک در فصل تابستان برای مردمی که با نیم ساعت اتومبیل رانی در جنگل و کوهستان، می توانستند خود را از هوای گرم و شرجی رامسر برهانند، خود مهم ترین انگیزه و جاذبه برای حضور در این منطقه بوده است.

مشکل عمده مسافران خسته از هوای شرجی شمال کشور در فصل تابستان، افزون بر گرمای شرجی، پشه هایی بود که نیش تند خویش را در جان مسافران فرو می کردند و گزش شدیدی را موجب می شدند.

اما همین مسافران در گذشته وقتی به جواهرده می آمدند با مشکل اسکان مواجه می شدند. هر چند که در آن سال ها اندک اندک جو مسافرگیری از سوی خانوارهای رامسری راه افتاده بود، ولی در جواهرده هنوز خانوارها، درگیر مسافرگیری نشده بودند. بعدها، برخی به سبب خروج دام از ده و کاهش شدید دام داری، جیرکابن خانه خویش را به اتاق تبدیل کردند و اتاق های هم کف را محل سکونت خویش قرار داده و مسافرگیری را آغاز کردند. با این همه هنوز مشکل عمده بسیاری از مسافران شهرهای جنوبی رشته کوه های البرز، اسکان بود.

یکی از باشندگان جواهرده به نام جعفر قلی امیری در این اندیشه شد تا برای مسافران رستورانی را راه اندازی کند. وی در سال 1342 نخستین رستوران را ساخت؛ اما شش سال بعد آن را به هتل تبدیل کرد. این گونه بود که نخستین هتل جواهرده به نام هتل گِل در تنگدره جواهرده در نزدیکی آبعلی راه اندازی شد.

این ساختمان در دو طبقه ساخته شده و تمامی مصالح به کار رفته در این هتل همان مصالح بومی از گل و چوب و با سقف شیروانی حلبی است. در حقیقت هتل گل، هتل زگالی Zegali است. ساخت و نگهداری این گونه خانه های گلی و زگالی در گذشته هم مشکل و سخت بود و به مرور زمان به سبب گرانی چوب و استاد بنا و نجار بسیار گران تمام می شد. البته این گونه خانه ها در مناطق شمالی از نظر انرژی بسیار با صرفه تر است، هر چند که هزینه ابتدایی آن بسیار سنگین تر تمام می شود و قابلیت افزایش بیش از دو طبقه را ندارد. خانه های گلی و زگالی به خاطر ساختاری از گل و چوب، به سبب داشتن سبک معماری خاص خود، در تابستان ها خنک و در زمستان گرم است و همین موضوع یکی از فواید اصلی چنین خانه هایی است.

بر اساس برخی منابع تاریخی، مکان هتل گِل در گذشته و در دوره رضاخانی، سربازخانه بوده است. این مکان با توسعه جواهرده به هتلی زیبا و گلی در آمد که در تمامی عکس های دهه پنجاه جلوه گری می کند. به نظر می رسد که این هتل در سال 1348 خورشیدی ساخته و تکمیل شد.

در حال حاضر این هتل از کاربرد ابتدایی خود خارج شده و اتاق های آن به اشخاص فروخته شده است. دیوارهای گلی آن، با رنگ سفید از رنگ گلی خود بیرون رفته است

است.